Cudaczek widzi ołówek doskonale. Przecież go chłopiec włożył za własne ucho. I niepoczciwe licho zaciera cienkie ręce z radości. Zaraz będzie awantura...
Oho, już Złośnicki poczerwieniał! Wyciąga ze złością szufladę. Sypią się na podłogę książki: buch! buch!... klap! klap! — spadają zeszyty, trzask! — huknął o ziemię piórnik.
— Hi! Hi! Hi! — cieszy się Cudaczek.
Bo Złośnicki czerwony jest jak rak ugotowany, wykrzywiony jak straszydło. Tupie nogami.
W tej chwili Złośnicki łapie się za głowę i... i znajduje ołówek.
Teraz robi się jeszcze czerwieńszy.
— Nie potrzebuję! — krzyczy i ciska ołówkiem o ziemię.
Cudaczek słyszy, jak biedny ołówek pęka w środku.
— Nie potrzebuję! — krzyczy dalej Złośnicki. Gniecie swój śliczny rysunek i też rzuca na ziemię.
Na to wchodzi mama.