A pan Beksa usta otworzył szeroko, szeroko, jakby chciał połknąć krokodyla, i w bek.
— Niech ma... ma nie odchooo... dzi!...
Mama tłumaczy, że ma pilną robotę w domu, ale pan Beksa maże się dalej.
— To nie ma rady, tylko oboje musimy iść do domu — mówi mama. — Ubieraj się.
— Nieee... ja... ja chcę się... ba... wić... Ale mama... niech... bę... bę... dzie!...
— E, to są grymasy — śmieje się mama.
Jeszcze raz całuje synka i wychodzi. A pan Beksa wisi u klamki i zalewa się łzami.
— Płacz! Płacz! Hi! Hi! Hi! — dogaduje Cudaczek-Wyśmiewaczek i zaśmiewa się w głos z pana Beksy, a brzuszek pęcznieje mu, pęcznieje...
Malutka Terenia patrzy na pana Beksę z paluszkiem w buzi. Nie może zrozumieć, czego ten pan Beksa tak lamentuje. W końcu pyta:
— Twoja mama posła na zawse?