Na święty bruk otwocki.

Zapamiętaj, córeczko!

Przypomnij, późny wnuku!

Wypełniło się słowo:

«Ideał sięgnął bruku»7.

Zabrałem ją z pola chwały,

Oddałem ziemi-macierzy...

Lecz trup mojego imienia

Do dziś tam jeszcze leży.

Przypisy: