Zostawił przepaść — i w niej wrącą45 pianę,
I wszystkie łodzie burzą kołysane,
A na nie chmura upadła popiołów.
XVI
Takim był Ryga uczczony pogrzebem...
Nie poszedł próchnieć w marmurowe lochy,
Stos miał wzniesiony pod błękitnym niebem
Z dębów i trupów — jako do łzawicy
Do czary morza spadły jego prochy. —
Lecz jak okropna śmierć młodej dziewicy!