Błyszczące się w ciemności po nad mojem łożem.
Idź precz! Idź, jesteś kłamcą.
Chmara wychodzi.
SCENA II
AMELIA
sama.
O! Gdyby tym nożem
Można się przebić i być spokojną i zasnąć!
Nie, nie, nie mam odwagi — ja muszę zagasnąć
Z wolna, wypiwszy do dna ten kielich goryczy.