Spod sztandarów i kit

Oberwanych, twarz jego zawstydzę;

Bo on sam sobie płacił,

Z chwał się swoich zbogacił,

Kwiat swój wydał na ludu łodydze.

*

Duchu, na mały czas,

Proszę, pozostaw nas,

Pozwól dożyć spokojnie starości —

Właśnieśmy jak anieli