M. A. Buonarotti.
Jeżeli tylko sném iest nasze życie,
Coż iest miłości słodkie zachwycenie?
Coż łzy roskoszy? coż każde westchnienie
Co tkliwsze serca okazuię bicie?
Choć strumień nieszczęść leie się obficie,
I szczęście, nie iest marne uroienie,
Kiedy, niezgasłe miłości płomienie,
Wgłąb czułéy duszy, wcisnęli się skrycie! — —
Gdy na iéy śnieżnym spoczywam łonie, — —