Twą głowę, piękną jak młodość i zdrowie.

I zapomniawszy, czym wpierw było życie,

W zaczarowanym swej duszy błękicie

Prząść z nieskończonej kądzieli Wieczności

Nić promienistą Wiary i Miłości.

Przypisy:

1. sioło — wieś. [przypis edytorski]