nie znać lęku jest dusza rycerzy —

to tak kwitnie, jak kwiat wśród ogroda,

gdy posiany, oplęt16, podlewany —

to rzecz zwykła, nikt się nie cuduje17...

Któż się dziwi, kogo Bóg werbuje,

że ten kroku nie dał18 przed pogany?...

Ach! Jak smutną jest duszy zaduma,

gdy nad głową nieszczęście łopota19...

Ach! Jak gorzką jest duszy tęsknota,

gdy w świat cały20 z nikim się nie kuma21...