Sprawiedliwość — oliwa żywota.

Nadzieja — kłos dojrzały w Bogu rosnący,

Szczodrobliwość — wrota na czas żniwa,

Dobroć — drzewo, którego owoce Bóg skrywa,

Pobożność — kadzidło Panu miłe, a ludziom potrzebne.

(Wszelka łaska...)

Nie wiem, czy znakomity współczesny liryk hiszpański Rafael Alberti jest wierzący. Lecz i on rozumie, że w poezji w ogóle, w poezji nowoczesnej także, anioła kreować można jedynie nagromadziwszy antytezy, że pod inną postacią słowa i wyobrażeń on nie istnieje. Podobnie wiedział to twórca Cudu w Mediolanie, gromadząc filmowe antytezy wizualne dla swoich duchów. Wybieram utwór, jaki nie znajduje się w cennej wiązce przekładów z Albertiego księgi O aniołach, zawartych w antologii Smak winnic twoich (Warszawa 1956).

Dándose contra los quicios,

contra los àrboles.

La luz no le ve, ni el viento,