Lecz większego nie ma zucha
Ponad niego... nad Ropucha!
W ciężkim znoju, w wielkim trudzie
Zdobywają mądrość ludzie.
Jakże wiedza ich jest krucha,
Gdy się wgłębisz w mózg Ropucha!
Kiedy w arce ród zwierzęcy
Z płaczem rzewnym czekał tęczy,
Kto zawołał: „Ziemia sucha!”?
To zasługa jest Ropucha.