— No, to co? Nikt cię o to nie pyta — zawołała gwałtownie siwa pani.
Irenka spojrzała na nią ze zdziwieniem, ale widząc, że siwa pani znowu patrzy w okno, odważyła się rzec cichutko:
— Bo ja myślę, proszę pani, że pani Opolska nie jest taka zła, jak się wydaje.
Wytworna pani odwróciła powoli głowę i zapytała głosem niespodziewanie łagodnym:
— Dlaczego tak myślisz?
— Dlatego, że ja sobie nie wyobrażam, aby ktoś mógł być zły dla swojej najbliższej krewnej, kiedy obcy ludzie byli dla nas dobrzy. Musi być jakaś inna przyczyna. Pani dobrze zna panią Opolską. Może ona jest nieszczęśliwa albo może ktoś jej wyrządził coś złego, więc pogniewała się na cały świat i na nas przy sposobności? Ja często o tym myślałam, ale nic nie wymyśliłam, bo jestem głupia.
— A gdybyś zobaczyła panią Opolską, co byś jej powiedziała?
— Dobrze nie wiem, ale powiedziałabym jej tak: „Jeżeli pani jest zła, to trudno, Pan Bóg panią osądzi, ale jeżeli pani pozwoli umrzeć mojej matce tylko dlatego, że pani ma żal do niej, nie wiem za co, to pani nie będzie miała w życiu spokojnej chwili, bo panią sumienie zadręczy”. Powiedziałabym jej to takim głosem, że by struchlała.
Siwa pani spojrzała na nią z dziwnym błyskiem w oczach.
— Czy tak bardzo kochasz swoją matkę?