Nagle błysnęła mu myśl, którą uznał za genialny chwyt.
— A gdyby chodziło o coś zupełnie innego?
Kruk spojrzał zdziwiony, nie pojmując, co Summerson ma na myśli.
— Wiem o panu więcej, niż pan sam wie o sobie. Od tego mam w Celestii wierne oczy i wierne uszy, aby nie było takiej ludzkiej sprawy, która by wymykała się spod kontroli przynajmniej mojej pamięci. Za chwilę usłyszy pan propozycję, o jakiej nie marzył. Udział też pan dostanie, ja nie cofam niczego ze stawki.
Summerson włączył interkom, chcąc uprzedzić córkę.
— Stello, przechodzę do saloniku w towarzystwie pana Kruka.
Bernard widywał Stellę często na basenie i boisku. Lubił patrzeć w jej duże, zawsze jakby zdziwione, szafirowe oczy. Jej uroda wzbudzała w nim zachwyt, pociągał go wdzięk jej dwudziestu lat. Gdy myślał o niej, często brała go złość, że jest córką prezydenta, miss Stellą — pierwszą partią w świecie.
— Zabawisz pana Kruka, dopóki nie wrócę. Jest naszym gościem — powiedział prezydent.
Zaszczyt, jaki spotkał Bernarda, był dla niego całkowitym zaskoczeniem. On w prywatnych apartamentach Summersona, gdzie według tradycji prezydent uważał gości za niemal równych sobie?
Nie bardzo wiedział, jak miał się zachować. Wreszcie rzekł: