Oczy ich spotkały się ze sobą na długą, wypytującą chwilę.
— I coście tam upraktykowali, Gruda? Powiedzcie no.
Kapral zaśmiał się cichym, radośnie chytrym śmiechem.
— Ej, panie podchorąży, to jedno wiem: jeśli było tak, jak mnie się to widzi, to albo on by już zagiął nas wszystkich, albo my jego. Kogoś by już prowadzili pod mur...
— Ale bajacie, kapralu.
— Bajam, nie bajam, a ot co: jedno wiem — swój plan ten ptaszek nasz miał. On nie z fantazji tak chciał iść sam do porucznika, a nie chciał, żeby porucznik na górę se szedł. On już tam po drodze byłby nam coś takiego wywinął, żeby się i ze wszystkiego wykręcił, i na bohatera jeszcze wyszedł. Na pewniaka szedł. I nam, panie podchorąży, trzeba było go puścić, a tylko po drodze miarkować, co tam nie zmajstruje, i wtedy za łapę — haps. Już byśmy go wtedy mieli...
Oczy z chytrym, łowieckim uśmiechem wświdrowały się gdzieś w las.
— I ja, panie podchorąży, tak leżąc w lesie myślałem sobie potem i myślałem o tym wszystkim. Kombinowałem i kombinowałem. I dokombinowałem ja się. He, he...
I jakby las mógł słuchać, wyrzucił z siebie cicho i szybko:
— On, panie podchorąży, on skradł mapy pana porucznika.