Tymi słowy polecał przyjacielowi, Piotrowi Bembo, swego naturalnego syna2, Virginio, posyłając go na nauki do Padwy.
Charakterystycznym rysem Ariosta, jako człowieka, była, jak to już wiemy, ustawiczna zmienność. Od prawa przerzuca się do poezji.
Już też książąt przewagi, Marsowe zapasy
Myślę w pieśni podawać na potomne czasy,
Gdy w tem zmienna myśl szepnie: «Marnujesz wiek młody:
Nie dla wieszczów dziś laury, nie dla nich nagrody».
Więc na dwór — i fortunę, ile siły zdolą,
Błagam, władczynię, pracą i ciężką niewolą.
Nie był to jednak właściwie charakter zmienny i niestały: w tej ciągłej nieustawiczności3 widnieje jedna myśl i stałe dążenie do niezależności i swobody. Owo przerzucanie się od prawa do poezji, od poezji do służby dworskiej, a nawet rzemiosła rycerskiego — wszystko to jest gonitwa za szczęściem; po zawodzie i rozczarowaniu w jednym kierunku puszcza się nasz poeta drogą, co go ma doprowadzić do upragnionego celu:
Mem marzeniem pagóry, chłodek ciemnej groty