Potem, jako beł zawsze zwykł czynić z inszemi,
Radził jem, namawiał ich słowy przystojnemi:
Każcie tej paniej płaszcz dać, a sami zsiadajcie
»Z koni swoich co prędzej i zbroję składajcie,
»A w, niebezpieczeństwo się nie wdajcie, z takiemi
»Chcąc się bić rycerzami czterema mężnemi:
»Suknie, zbroje i konia, łatwie dostać wszędzie,
»Ale kto żywot straci, nań się nie zdobędzie«.
61
Mówi Rugier starcowi, aby słów zaniechał.