»Jokond rzekł, w serce z żalu stem grotów trafiony —
»»Dwuch miesięcy tam dłużej nie zmieszkam bez ciebie,
»»Choćby mi z państwem dawał król samego siebie«.
14
»To ona usłyszawszy, kęs weselsza była,
»Bo tak długiem terminem przecię się dręczyła.
»»Wielki dziw — mówi — będzie, za rzecz miej prawdziwą,
»»Jeśli mię tu zastaniesz, gdy się wrócisz, żywą«.
»Ostatek słów wzdychaniem gorącem przerywa,
»Nie je, nie śpi, nie pije, twarz w hojnych łzach pływa.