Zajrzawszy jej pohaniec, zaraz myśli one
Precz rzuca, co w swem sercu miał postanowione,
W białej głowie, choćby też napiękniejsza była,
Nie kochać1649, póki w ciele dusza będzie żyła;
Ale mu Izabella godną się być zdała,
Aby w niej wtóra miłość jego przemieszkała.
Tak gasi pierwszy zapał, z przysięgą się mija,
Obietnic zapomina, klin klinem wybija.
99
Wychodzi przeciwko niej, najłagodniejszemi