Na rogi jelenie,
Na kura, co skacze,
Na białe kołacze111!
Jużci że my się między gości nie pchali, bo nasz naród, choć mały, zawsze bywał polityczny112. Ale jak my zaczęli jeden z drugim i dziesiątym na gęślikach113 grać, alboli114 pod oknem, alboli pod progiem, to się ludzie odsłuchać nie mogli naszej kapeli, takie z niej wesele szło, taka radość, takie śpiewanie w sercu.
Hej! hej! Gdzie to te czasy! Gdzie!?
IV
Zatrzymał się Koszałek-Opałek i z wolna fajeczkę pykał, a dzieci, choć nic nie mówił, słuchały, wpatrzone w niego. Po małej chwili rzekł:
— Długo tak było, nie wiem, bo o tym nie stoi w naszych księgach115. Ale się potem czasy odmieniać zaczęły. Nie stało116 tych dobrych panów z Lechowego rodu; a ci nowi precz się ze sobą darli117, bo ich panowało razem cości aże dwunastu. Dopieroż lud sobie owe swary uprzykrzył, tych kłótników het precz przepędził, a jednego pana znów obrał.
Ano, uciszyła się trochę ta kraina, alić118 ledwo że słońce zaświeciło nad nią — znów przyszła burza.
Jako szarańcza pada na posiew zbożowy, aby go wyniszczyć do źdźbła, tak na te pola lechickie padły Niemcy119, a ich książę chciał gwałtem naszą panią brać i sam nad nami panować. Mówię: naszą, bo choć my byli tylko Bożęta, ale w te prastare błogie czasy jedność była i z narodem my się jak bracia trzymali.