861. z krzesiwkiem w jednej ręce, a z hubką w drugiej — nim zapałki stały się powszechnie stosowane, do rozniecania ognia używane było krzesiwo (kawałek żelaza wygięty w formę łuku), krzemień (skałka), o którą uderzano krzesiwem, tak by powstały iskry, i hubka (sproszkowany i wysuszony miąższ huby, drzewnego grzyba). By wzniecić ogień należało tak trzeć krzesiwo o krzemień, by iskry spadały na hubkę, która jest łatwopalnym proszkiem, a gdy ta zaczęła się tlić, dodawać inne łatwopalne materiały. [przypis edytorski]
862. kałamarz — naczynie do przechowywania atramentu. [przypis edytorski]
863. Tatarzy — nazwa ludności jednego z plemion mongolskich. [przypis edytorski]
864. jasyr (daw.) — niewola u Tatarów a. Turków. [przypis edytorski]
865. rżysko — pole po żniwach, czyli po skoszeniu zbóż. [przypis edytorski]
866. prząść — ręcznie przerabiać włókna na nici. [przypis edytorski]
867. owczarek — syn a. pomocnik hodowcy owiec; zdrobn. od: owczarz. [przypis edytorski]
868. buty sadłem wysmarował — czyli tłuszczem zwierzęcym w celu nadania im odpowiedniego połysku. [przypis edytorski]
869. precz — ciągle, nieustannie. [przypis edytorski]
870. tabaczkowy — brązowozielony. [przypis edytorski]