— Nie wiem, co będzie jutro.
— Zapewne, może lepiej nie żegnać się — zamruczała raczej do siebie niż do niego.
— Kto ma z kim żegnać się, to szczęśliwy — odparł, patrząc na nią błagalnie.
I znowu czarodziejskie słowo ugrzęzło w gardle — pokręciła głową. Łez miała pełne oczy.
— Niech pan będzie jutro — wyszeptała.
Ukłonił się, bo Stefan się zbliżył, powóz ruszył.
— No, to jedziemy? — spytał Żdżarski.
— Jedziemy! — zawołał z determinacją hrabia.
Skoczyli na konie i pognali w drugą stronę. Na trakcie spotkali Wolickiego i Jasienieckiego, zamienili parę słów i pojechali razem do dworku Głębockiego. Brama była tym razem na wpół otwarta i nigdzie stróża.
— Łotr, umyślnie urządził szykanę — ozwał się jeden.