Wentzel zatrzymał jakiegoś parobka.
— Gdzie wasz pan?
— W domu. Słyszą panowie? Strzela.
Istotnie rozlegał się głośny huk w miarowych odstępach czasu.
— Powiedz panu, oto masz moją kartkę, że ten pan chce się z nim widzieć.
Chłop wziął bilet i poszedł. Młodzi ludzie zsiedli z koni i weszli na ganek.
W tejże chwili stary sługa otworzył im drzwi i ukłonił się.
— Pan prosi do siebie.
Weszli do pokoju dziwnie przystrojonego. Całe ściany obite były kartami, na których zamiast znaków świeciły dziurki od kul. Na drzwiach podobnież strzałami wypisany był rok i dwie daty, kilka obrazów po ścianach miało na sobie arabeski ołowiem kreślone. Zaduch prochu panował nieznośny. Głębocki stał u okna bez surduta, oczerniony sadzą, ohydny. Brodę zahodował328 po pas, włosy zapuścił jak mnich, wychudł jak trzaska. Nie zważając na gości, nabijał pistolet.
Po minucie oczekiwania Wentzel wystąpił naprzód.