— Pan dzierżawi Mariampol?
— Nie, tylko administruję. Mam majątek o miedzę. Ojciec nas odumarł młodo; pan Wacław Ostrowski był naszym opiekunem. Teraz, po śmierci, odpłacam się pozostałej wdowie. Siostrę ona wychowała, niech staruszkę pielęgnuje. Mieszkam u siebie w Olszance, ale dojeżdżam tu co dzień.
— Pan nieżonaty?
Chłopak się zaśmiał. Ten śmiech zerwał lody.
— Czy wyglądam tak staro?
— Państwo tu wszyscy macie wygląd nad wiek poważny.
Chmura przeszła po czole Polaka.
— Ot, tak nam sądzono — mruknął wymijająco. — Na wsi pleśnieje się, obrasta mchem, grzybieje.
— Pan nie bywa nigdy w Berlinie?
— Byłem parę razy, ostatni raz przed śmiercią pana Ostrowskiego. Był jeszcze rzeźwy i nie spodziewaliśmy się wrócić tu z trumną.