Gdy się ocknął, był wieczór. Rozejrzał się, przetarł oczy i usiadł. Był w dawnej swej izdebce, tylko że nie stało152 dawnych sprzętów, a zamiast Żabby siedział w kącie człek jakiś i jadł z miski. W pokoju panował upał tropikalny i rozchodził się silny zapach kapusty. Student leżał na tapczanie w kącie.
— Kto tam? — zawołał, odzyskując resztę pamięci.
— Stróż, Bazylii, do usług! — odparł człek z kąta, podchodząc z miską w jednej, a łyżką w drugiej ręce.
Był to chłop już niemłody, chudy, jednooki, z pozoru153 roztropny i dobry. Zdało się Hieronimowi, że gdzieś już widział tę twarz.
— A ja się skąd tu wziąłem? — spytał zdumiony.
— Ze schodów. Leżał pan, to podniosłem, żeby kto nie rozdeptał.
— A wy tu mieszkacie?
— Aha, tymczasem, bo mi komórkę na dole restaurują154.
— Może mi pozwolisz zostać tu na noc, bom słaby. Za kawałek snu oddałbym kawałek życia.
— Już bym nawet pana nie wypuścił. Straszny dziś mróz i dochodzi północ. A zostać to może pan i na zawsze, byleście mieli papiery w porządku. Mnie w takim dużym pokoju czegoś straszno. Będę wam rad. Możeście głodni?