— Ta przewyżka? To nie fraszka — taka suma!
— Jaka suma? — nieszczęśliwemu poczynało się kołować w zbolałej głowie.
— Czyś pan nie słyszał? Weksli jest o dwadzieścia pięć tysięcy więcej niż rozchodu!
— Wszakże zapisano, ilem brał!
— Ta suma nie jest zapisana!
Chłopiec za głowę się porwał.
— Gdzieżbym ja ją podział? Co panu się zdaje? Wszakżem nie wariat!
— Może tylko lekkomyślny. Oto księgi, a oto weksle. Licz pan sam!
— Bez ksiąg się obejdę. Mam przy sobie w notatniku datę i cyfrę209 każdego obligu210. Będę panu dyktował, pan raczy sprawdzić.
Drżącymi rękami wyjął z kieszeni wyszarzaną książeczkę i czytał owe daty i cyfry.