— Uważaj na nią, Józik, nim się posilę i wrócę od naczelnika.
— Uhm! Te dzieci to skaranie boże! Potrzebny ci był ten kłopot? Trzeba było oddać policji! Zawsze sobie napytasz biedy przez to amatorstwo59 bachorów. Ciekawym, ile ich mieć będziesz, jak się ożenisz?
— Tuzin, braciszku, ani jednego mniej! To moje ostatnie słowo! Bywaj zdrów!
Chłopiec wybiegł z izby, nucąc wesołą jakąś zwrotkę.
Żabba mruczał niechętnie. I jemu żal było dziecka, przywykł do niego, wolałby nie mieć wcale niż tracić. Toteż gderał zawzięcie na nieobecnego kolegę.
— Zawsze tak z nim, a wszystko z gorączki60! Teraz pilnuj tego biedactwa. Niesłodko jej być musi w domu, kiedy się tak broni!
Zdjął okulary, poszedł w kąt.
— No, nie kapryś, dziecko! Te chimery61 na nic się nie zdadzą. Wyjdź no tu na światło! Biją cię w domu?
Łkanie było jedyną odpowiedzią.
— No, nie płacz! Nie możemy cię zabrać. Trzeba wrócić do ojca.