— Teść mój i mąż nie bronią mi tego zajęcia i stosunku — odparła spokojnie Kazia.
— Ach, mężczyźni! Zawsze obejrzą się poniewczasie, że postąpili nietaktownie. Zresztą pani teść i mąż nie znają tej kwestii, nie rozróżniają dobroczynności chrześcijańskiej naszej a tej jakiejś dzikiej, socjalnej, demagogicznej, jaką wyznaje Ramszycowa. Zresztą nie wiedzą może i nie rozumieją, co to są feministki, to jest cała klika Ramszycowej. Stara jestem i doświadczona, jak matka panią ostrzegam! Jeśli nie chcesz zostać wyklęta z towarzystwa i kościoła, zerwij ten stosunek! Przystąp do nas, zapisz się na członka naszej świętej instytucji! Wszak mi tego nie odmówisz?
— Z największą chęcią. Proszę mnie tylko co do obowiązków objaśnić i nauczyć, co mam czynić.
— To dobrze! To dobrze! Dam ci tu zaraz ustawy, a po wtorkowej sesji cię wprowadzę! Zaraz poznasz różnicę czynów i zasady!
Po chwili otrzymała Kazia moc papierów i książek, a twarz Markhamowej promieniała.
Zaprezentowała jej swe pinczery, oprowadziła po mieszkaniu, na pożegnanie ucałowała i dumna wyznała w duchu:
„Nawróciłam tę duszę i będę nią kierować”.
Tymczasem „nawrócona dusza” rozsypała na schodach papiery. Andrzej je zbierał.
— Co to za śmiecie znowu? — spytał.
— Ustawy jakichś dobroczynnych instytucji, do których chce mnie wpisać pani Markham.