Mimo woli rozmowa się urwała i była sekunda przykrego milczenia. W tej chwili pani weszła do salonu, niosąc na ręku swą jedynaczkę.
— Prezentuję panu moją dziedziczkę! — zawołała do prezesa.
— Śliczny, rozkoszny dzieciak! Jakie oczy! — zachwycał się prezes tak czelnie75, że Kazi krew uderzyła do twarzy ze strachu, że się macocha obrazi.
Dziecko było szpetne. Z wielką głową, bezkształtnymi rysami, blade, anemiczne, grymaśne, snadź i rozpuszczone bezmiernie. Było rzeczywiście kopią matki. Nos zadarty, policzki płaskie i szerokie, oczy małe i blade. Tylko matka była czerwona i zdrowa, wysokiego wzrostu i otyła, a kopia prócz brzydoty miała jeszcze niezdrowie i wątłość.
Kazia niepotrzebnie się lękała. Pani Szpanowska połknęła jak cukierek komplementy prezesa i uśmiechnięta pożerała rozkochanym wzrokiem małą szpetotę. Była to jedyna istota, którą kochała oprócz siebie.
— No, Zosieńko, podaj panu rączkę, przywitaj się!
Ale Zosieńka popatrzała chwilę na prezesa, wykrzywiła się i pokazała mu język.
— A pfe! — upomniała ją matka, całując przy tym.
— Rozkoszna psotnica! Szczęśliwy wiek szczerości! — zauważył uprzejmie prezes.
— Głupiutkie to jeszcze, a przy tym służba uczy nie wiedzieć jakich zbytków. No, pobaw się, Zosiu!