— Myślę o tych ludziach, co tu dziś byli, śmieli się, dysputowali, bawili. Czy też który był szczery?
— Był z pewnością jeden. Doktor Downar.
— Dlategoś go sobie wybrała do kolacji?
— Tak. To moja flama546 jedyna, prawdziwa, o którą właśnie nikt mnie nie posądzi.
— Masz słabość do doktorów widocznie.
Zmarszczyła na sekundę brwi i nic nie odpowiedziała, zwróciła się do teścia:
— Tatuś jutro użyje mego towarzystwa, dziś zmykam, czeka mnie jeszcze po tej bitwie obrachunek potłuczonego szkła i porcelany, kwestia intendentury547. Dobranoc!
Pocałowała go i wyszła do jadalni.
— Dzięki Bogu, wygraliśmy! — rzekł cicho prezes do syna. — Uspokoiła się i zostanie. W jakim ja strachu byłem wczoraj, wygląda cicha i słodka, ale to cicha woda. Byłem pewny, że wszystko przepadnie, że wyjedzie. Zlituj się, oszczędzaj ją!
Andrzej milczał.