— Naturalnie! Wyszła za mego przyjaciela, Dąbskiego. Bywam u nich w Warszawie i podzielam pani sympatię dla pani Marty. Nie znam dowcipniejszej kobiety i swobodniejszego koleżki.
— Myśmy z nią też kolegowały we wszystkich figlach — odparła Kazia już zupełnie ośmielona.
Twarz jej się ożywiła, oczy świeciły żartem i swawolą. Musiała być bardzo wesoła i dziecinna jeszcze w gruncie. Andrzeja zaczynała bawić.
— Bagatela! — roześmiał się. — Więc bywają figle w klasztorze? A byli w to zamieszani studenci?
Kazia oburzyła się ogromnie.
— Studenci! Po co? Gdzie? Przecie to na wsi było, a nam wcale studenci nie byli w głowie! O, pan nie zna klasztorów i ich ducha. Pan wie, że jeśli w książce był zakreślony ustęp, tośmy go nie czytały. Za nic!
— Pani daruje, ale nie wierzę. Jestem pewny, że pani Tunia czytała — roześmiał się.
— I Tunia nie, bo ona wcale nieciekawa była książek. Ja za siebie mogę przysięgnąć.
— Czy i nadal zachowała pani taką siłę woli do zakazanych rzeczy?
— Jeśliby mnie wzięto na słowo, tobym dotrzymała.