Kuzynki jej przeczytały nekrolog, przyszły po szczegóły.
— Tyś miała odwagę tam chodzić w czasie choroby! To strasznie zaraźliwe!
— Ano byłam co dzień! Ja i Dąbrowska stara.
— Bardzo cierpiała? Mówiła co?
— Nic. Siedem dni nie otworzyła oczu i ust. Nic nie słyszała ani rozumiała. Mówię wam, okropne było! Doktorowie powiadają, że musiała już od tygodnia mieć tyfus i tak go przechodziła, dlatego i nie było ratunku. Dyszała tylko i czarna była od gorączki, ale na nic się nie skarżyła, tylko wczoraj poczęła rękami pościel szarpać. Biedactwo.
— A ksiądz był?
— Był onegdąj. Podobno gdy do niej przemówił, otworzyła oczy i poruszyła ustami, ale głos nie wyszedł z gardła, tylko się jakby uśmiechnęła.
— Biedactwo! — powtórzyły wszystkie. — Że też tylu doktorów mieć mogli i nie uratowali.
— Było pięciu! Prezes od zmysłów odchodził!
— A Andrzej?