124. vi (...) fatigat — Lucretius, De rerum natura, III, 485. [przypis tłumacza]
125. Vivit (...) suae — Ovidius, Tristia, I, 3, 12. [przypis tłumacza]
126. hunc ego (...) solvo — Vergilius, Aeneida, IV, 702. [przypis tłumacza]
127. Owo (daw.) — tak więc; a zatem (na początku zdania). [przypis edytorski]
128. Semianimesque (...) retractant — Vergilius, Aeneida, X, 376. [przypis tłumacza]
129. Falciferos (...) dolorem — Lucretius, De rerum natura, III, 742. [przypis tłumacza]
130. Ut tandem (...) mei — Ovidius, Tristia, III, 3, 14. [przypis tłumacza]
131. Owo (daw.) — tak więc; a zatem (na początku zdania). [przypis edytorski]
132. jak powiada Pliniusz, każdy jest sam dla siebie bardzo dobrą szkołą (...) — Pliniusz, Historia naturalna, XXII, 24. [przypis tłumacza]
133. o dwu czy trzech starożytnych, którzy deptali tę drogę — Archilochus i Alceus u Greków, a Lucylius u Rzymian, którzy z własnego życia i charakteru czerpali motywy do swych satyr. [przypis tłumacza]