Bacząc, że stan prawie uton[...]
Bo gdziekolwiek mie781 dziś wspomi[nają,]
Prawie o żelaznym wilku bają,
Wszytcy782 na ten nierząd narzeka[ją!]
Widzą, iż źle coś, gdy nic nie dbają.
Ach, niestotyż783, jakaż to ma żałość
Patrząc na swych przełożonych zł[ość,]
A snadź mie784 ci więcej opuszczają,
Którzy ze mnie dobrodziejstwo zn[ają]
[A mn]ie nie lza jedno785 w swych tęsknicach