Sonet V
O nietrwałej miłości rzeczy świata tego
I nie miłować ciężko, i miłować1
Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione2
Myśli cukrują nazbyt rzeczy one,
Które i mienić3, i muszą się psować4.
Komu tak będzie dostatkiem smakować
Złoto, sceptr5, sława, rozkosz i stworzone
Piękne oblicze, by tym nasycone
I mógł mieć serce, i trwóg się warować6?