— Chodź za mną — zawołał zając i puścił się biegiem przez las, aż dotarł do sadzawki. Na jej dnie leżała bryłka żółtego złota.
— Jakże ci podziękuję? — zapytał syn gwiazdy. — Już drugi raz mnie ratujesz.
— Ależ to ty ulitowałeś się nade mną pierwszy — odpowiedział zając i pokicał żwawo.
Syn gwiazdy wziął bryłkę żółtego złota, schował ją do sakiewki i popędził w stronę miasta. Ale trędowaty ujrzał chłopca, wybiegł mu na spotkanie, uklęknął i zawołał:
— Daj mi jakąś monetę, bo umrę z głodu.
Syn gwiazdy odpowiedział mu:
— Mam w swojej sakiewce jedynie bryłkę żółtego złota i jeżeli nie dam jej memu panu, wychłoszcze mnie i pozostanę już jego niewolnikiem.
Ale trędowaty błagał go żarliwie, aż w końcu syn gwiazdy zlitował się nad nim i oddał mu bryłkę. Kiedy wrócił do domu czarodzieja, ten otworzył mu drzwi, wprowadził do środka i zapytał:
— Czy masz bryłkę żółtego złota?
Syn gwiazdy odpowiedział: