— Jako najlepszy przyjaciel Jasia naturalnie zasługuję na najlepsze miejsce — tłumaczył, wychodząc przed wszystkich żałobników. Ubrany był w długą czarną pelerynę i od czasu do czasu ocierał oczy ogromną chustką.
— Strata Jasia to ogromny cios dla nas wszystkich — powiedział po pogrzebie kowal. Wszyscy żałobnicy zgromadzili się w karczmie, gdzie popijali wino i zajadali się ciastkami.
— Bardzo mnie to poruszyło — powiedział młynarz. — Och, prawie oddałem mu moją taczkę, a teraz nawet nie wiem, co z nią zrobić. W domu mi tylko zawadza, a jest w takim stanie, że nikt nie dałby mi za nią złamanego grosza. Teraz nauczyłem się, żeby nigdy nikomu nic nie oddawać. Hojność zwyczajnie nie popłaca.
— No i? — zapytał szczur wodny po długiej chwili ciszy.
— No i na tym koniec — odparł wróbelek.
— Ale co dalej z młynarzem? — dopytywał się szczur wodny.
— Och, tego nie wiem — odpowiedział wróbelek. — I wcale mnie to nie obchodzi.
— Od razu widać, że nie masz w sobie za grosz empatii — powiedział szczur wodny.
— Obawiam się, że nie zrozumiałeś morału tej historii — odparł wróbelek.
— Czego? — zapytał szczur wodny.