Spór. — Abel, Kain657; Mojżesz, czarnoksiężnicy658; Eliasz, fałszywi prorocy659; Jeremiasz, Ananiasz660; Micheasz, fałszywi prorocy661; Chrystus, faryzeusze662; św. Paweł, Barjezus663; apostołowie, egzorcyści664; chrześcijanie i niewierni; katolicy i heretycy; Eliasz i Enoch, Antychryst665.
Zawsze prawda przeważa cudami. Dwa krzyże666.
829.
Chrystus powiada, że Pismo świadczy o nim667, ale nie pokazuje w czym.
Nawet proroctwa nie mogły dowieść Chrystusa za życia; tak więc nie byłby winnym ten, który nie uwierzył weń przed jego śmiercią, gdyby cudy nie wystarczyły bez nauki. Owóż ci, którzy nie uwierzyli weń, jeszcze za jego życia, byli grzesznikami, jak to powiada on sam, i bez usprawiedliwienia. Musieli tedy mieć naoczny dowód, któremu się oparli. Otóż nie mieli naszego668, ale tylko cudy; wystarczają zatem, kiedy nauka nie jest im sprzeczna, i powinno się w nie wierzyć.
Jan 7, 40. Spór między żydami, jak pomiędzy chrześcijanami dzisiaj669. Jedni wierzyli w Chrystusa, drudzy nie wierzyli, z przyczyny proroctw, które powiadały, że miał się urodzić w Betlejem. Powinni byli lepiej baczyć, czy nie pochodzi stamtąd, cudy jego bowiem były przekonywające; powinni byli dobrze upewnić się co do tych rzekomych sprzeczności nauki jego z Pismem; te ciemności nie usprawiedliwiały ich, jeno zaślepiały. Tak ci, którzy wzdragają się dziś wierzyć w cudy dla rzekomej urojonej sprzeczności, nie mają usprawiedliwienia.
Lud wierzył weń dla jego cudów; faryzeusze mówili mu: „Ten lud jest przeklęty, nie zna bowiem zakonu; ale czy jest jaki książę albo faryzeusz, który by weń uwierzył? Wiemy bowiem, te żaden prorok nie rodzi się z Galilei”. Nikodem odpowiedział: „Czyż nasze prawo sądzi człowieka, zanim go wysłucha?”
830.
Proroctwa były dwuznaczne: już nie są.