Stój, okrutniku! Ni kroku,
Bo więzy, którymim skowan16,
Głowę o skały krawędzie
Strzaskam, wyszarpię zębami
Żywot, co tutaj pochowan,
Gdy włos im z głowy upadnie.
Klotald
Skoro wiesz, co na cię kładnie17
Więzy, coć życie zabrało,
Co turmy przyczyną się stało,