Przerażę — to wicher przegonią;
Nim mgły te Atlasu139 rozpłynąć się zdążą,
My ziemię z księżycem, z wód tonią,
Opłyniem przecudnie, spoczniemy w południe.
Więc zasiądź tu ze mną, Córko Oceanu!
SCENA V
Wóz zatrzymuje się w głębi obłoku na wierzchołku śnieżnej góry. Azja, Pantea i Duch Godziny.
DUCH
Na skrajach północy i ranku
Dla koni mych chwila przystanku;