— Naturalnie — powiada.
— Zobacz tedy50 — mówi tamten — czy to tak jest. Mówimy, niby, że równość to jest coś. Ja nie myślę tego, że jeden kawałek drzewa jest równy drugiemu albo kamień kamieniowi, ani nic innego w tym rodzaju, tylko mam na myśli coś innego, poza tym wszystkim: równość samą. Jest to coś, powiemy, czy nic?
— Powiemy przecież, na Zeusa — rzekł Simiasz — jeszcze jak!
— A czy my także i wiemy, co to jest?
— Tak jest — powiedział tamten.
— A skądeśmy wzięli wiedzę o tym? Chyba nie z tych rzeczy, o którycheśmy w tej chwili, teraz mówili; nie kawałki drewna czy kamienie, czy co tam innego oglądając równego, z nicheśmy sobie myśl o tamtym utworzyli, bo ono inne jest od tych rzeczy? Czy może nie wydaje ci się czymś innym?
A zobacz i tak. Czy kamienie równe i kawałki drewna, nieraz takie same, nie wydają się raz równe, a raz nie?
— Tak jest.
— No cóż; a równości same, bywa, żeby ci się nierównymi wydawały? Albo równość nierównością?
— Nigdy przecież, Sokratesie.