— Więc to może nie jest to samo — powiedział tamten — owe rzeczy równe i równość sama.
— Zdaje mi się, że nie jest, Sokratesie.
— A jednak od tych — powiada — rzeczy równych, choć one są czymś innym niż owa równość, jednak od nich twoja wiedza o równości pochodzi i z nich ją twoja myśl wzięła?
— Najzupełniejszą prawdę mówisz — powiada.
— Nieprawdaż; bez względu na to, czy ona do nich podobna, czy niepodobna?
— Tak jest.
— Bo to — mówi tamten — nie stanowi żadnej różnicy. Jeśli tylko przy patrzeniu na cokolwiek, pod wpływem tego widoku coś innego ci na myśl przyjdzie, czy to podobnego, czy niepodobnego, niewątpliwie — powiada — zachodzi przypomnienie.
— Tak jest.
— No, a to? — powiada tamten. — Czy trafia się nam coś takiego w odniesieniu do kawałków drzewa i tych rzeczy równych, o którycheśmy dopiero co mówili: czy wydają się nam tak równe jak równość sama, czy też nie dostaje im czegoś do niej i nie są takie jak równość, czy też niczego im nie brak?
— Daleko im przecież do niej — powiada.