wówczas:
3) Dobro nie byłoby tym samym, co piękno.
Tymczasem:
4) Dobro wydaje się koniecznie tym samym, co piękno (drugie założenie oczywiste).
Wobec czego nieprawdą jest: 2), czyli piękno nie jest tym, co wywołuje dobro. Q.E.D.54 Inaczej: Jeżeli, wedle 4), dobro jest tym samym, co piękno, a to jest założenie, które Sokrates koniecznie pragnie utrzymać, i jeżeli 2) dobro powstaje pod wpływem piękna, to:
5) Dobro powstaje pod wpływem dobra,
co jest sprzeczne z 1), założeniem oczywistym; ono zabrania utożsamiać skutek i przyczynę. Zatem nieprawdą jest 2), jakoby dobro powstawało pod wpływem piękna, czyli piękno nie jest tym, co wywołuje dobro. Q.E.D. Mówiąc psychologicznie: Wiara w tożsamość dobra i piękna (4) oraz różność przyczyny i skutku (1) odstraszają Sokratesa od utożsamienia piękna z przyczyną dobra (2).
Najkrócej może tak można by stanowisko Sokratesa sformułować:
1) Przyczyna jest innym przedmiotem niż skutek.
Przypuściwszy tedy, że: