— Tak.
— Zatem i od przyjemności prawdziwej i sobie właściwej najdalszy będzie despota, a tamten najmniej daleki?
— Koniecznie.
— Więc i najmniej przyjemnie — dodałem — będzie despota żył, a król najprzyjemniej.
— Koniecznie i nieuchronnie.
— A czy ty wiesz — dodałem — ile to razy mniej przyjemnie żyje despota niż król?
— A może byś powiedział — mówi.
— Wobec tego, że, jak się zdaje, są trzy przyjemności — jedna prawego pochodzenia, a dwie nieprawe — despota daleko wybiega poza granicę tych nieprawych, uciekłszy przed prawem i sensem, obcuje z gwardią przyjemności niewolniczych, a jak źle na tym wychodzi, to nawet powiedzieć niełatwo, chyba może w ten sposób.
— Jak? — powiada.
— Od typu oligarchicznego despota stoi jakoś jakby trzeci z rzędu. Bo między nimi jest typ demokratyczny.