Ja mu na to mówię: — Adejmancie, my nie jesteśmy poeci, ja i ty, na razie, tylko zakładamy państwo. Założyciele powinni tylko znać wzory, według których poeci mają mity układać. Jeżeli który napisze mit wbrew temu, to się go nie dopuści, ale sami nie będziemy przecież mitów układali.
— Słusznie — powiada. — Ale właśnie to, wzory w dziedzinie teologii, jakie by powinny być?
— Chyba takie mniej więcej — powiedziałem. — Jaki bóg naprawdę jest, to przecież zawsze trzeba oddać — czy tam ktoś o nim pisze w epopei, czy w pieśniach, czy w tragedii.
— Trzeba przecież.
— A prawda, że bóg jest dobry i tak też trzeba mówić?
— No pewnie.
— Nigdy to, co dobre, nie jest szkodliwe. Czy nie?
— Myślę, że nie.
— A czy to, co nieszkodliwe, szkodzi?
— Nigdy.