— Daleko do tego.
— A może dlatego, że jego bliscy są głupi albo obłąkani?
— Ależ żaden — powiada — człowiek głupi ani obłąkany nie jest bogu miły.
— Więc nie ma powodu, dla którego bóg mógłby kłamać?
— Nie ma.
— Zatem całkowicie wolne jest od fałszu to, co nadprzyrodzone, i to, co boskie?
— Ze wszech miar — powiada.
— Zatem bóg jest całkowicie prosty i prawdziwy w czynie i w słowie, i ani się sam nie odmienia, ani drugich w błąd nie wprowadza, ani w wytworach wyobraźni, ani w słowach, ani w zsyłaniu znaków, ani we śnie, ani na jawie.
— Tak się to — powiada — i mnie samemu przedstawia, kiedy ty mówisz.
— Więc zgadzasz się — mówię — że to jest ten drugi wzór, według którego należy o bogach mówić i prozą, i wierszem — że ani bogowie nie są czarownikami i nie przemieniają się sami, ani też nas nie nabierają ani słowem, ani czynem?