— Tak.
— A według przeciwnego wzoru i mówić, i pisać wiersze.
— Oczywiście.
— I skargi też wyrzucimy, i lamenty mężów znamienitych.
— Koniecznie — powiada — jeżeli już i to, co przedtem.
— A zastanów się — powiedziałem — czy my to słusznie wyrzucimy, czy nie. Zgodzimy się, że człowiek przyzwoity nie będzie uważał za rzecz straszną śmierci drugiego przyzwoitego człowieka, chociaż to jest jego przyjaciel.
— Zgodzimy się.
— Zatem i nie będzie za nim lamentował, jak gdyby go jakaś straszna rzecz spotkała.
— No, nie.
— A to też powiemy, że taki człowiek najbardziej sam sobie wystarcza do szczęścia i w przeciwieństwie do innych ludzi on najmniej potrzebuje kogoś lub czegoś drugiego.