„Nie należało tykać wierzeń o bogach pozostawionych nam przez przodków. Ich pojęcia powinny wystarczyć, bo są więcej warte niż najbardziej przekonywujące dowody. Przekazane myśli ojców są podstawą wiary. Kto odnosi się z zastrzeżeniem do jednego z wierzeń, wstrząsnął całą wiarą”.
Oto kilka wyjątków z dzieła Plutarcha O miłości. Będą one niejako wstępem Plutarcha do Zaleceń małżeńskich.
„Każde z jestestw żyjących zostało natchnione miłością przez Boga, aby ludzie, zwierzęta i rośliny nie zanikły i nie wymarły”.
„Związanie się mężczyzny z kobietą bez miłości jest jak pragnienie dodane do głodu”.
„Kto jest w stanie zakochania, zbliża się do piękna i ogląda je w swoim absolucie. O ile to jest w mocy człowieka, staje się święty. Zbliża się do Boga i zostaje w jego sąsiedztwie”.
Plutarch — jak niewielu — zna mistyczną siłę miłości i jej cudowne działanie na człowieka:
„Miłość czyni człowieka odważnym, gdy przedtem był tchórzem, hardym, gdy przedtem był miękki, szlachetnym, gdy przedtem był gminny69. Każdy, kto kocha, staje się wspaniałomyślny, chociażby przedtem był małoduszny.
„Miłość jest zwierciadłem, które pozwala nam oglądać piękno”.
„Dla kochającego jest większą przyjemnością rozdawać niż brać”.
Co do roli miłości w małżeństwie uważa: