Czułam cały fałsz i pustkę owej komedii, wzięłam Hemangini za rękę i zaprowadziłam ją do mego pokoju. Przeciągnęłam lekko dłonią po jej twarzy, ramionach i włosach i przekonałam się, że ma około piętnastu lat i jest bardzo piękna.
Gdym dotykała jej twarzy, wybuchnęła nagle śmiechem i powiedziała:
— Cóż robisz, siostro? Czy mnie może hipnotyzujesz?
Słodko brzmiał jej śmiech. I zaraz pierzchło wszystko, co mnie od niej dzieliło. Otoczyłam jej szyję ramieniem i powiedziałam:
— Droga moja. Próbuję cię zobaczyć!
Znowu przesunęłam dłoń po jej policzku.
— Jak to próbujesz mnie zobaczyć? — spytała ponownie, śmiejąc się. — Czyż jestem melonem w ogrodzie, który się obraca, by się przekonać, czy dojrzały i miękki?
Widocznie nie wiedziała zupełnie, iż straciłam wzrok, powiedziałam tedy:
— Siostro, jam jest ślepa.
Zamilkła. Wydało mi się, że widzę jej wielkie piękne oczy spoglądające na mnie z politowaniem. Była zmieszana i zamyślona. Po długiej chwili rzekła: