Podczas naszej rozmowy weszła do pokoju ciotka. Hemangini zwróciła się do niej i spytała:
— Kiedy zamierzasz jechać do domu, cioteczko?
Ciotka wybuchnęła jak mina:
— Cóż za pytanie? Nie widziałam równie niespokojnej jak ty istoty. Dopiero co przybyłam, a ona chciałaby jechać dalej...
— Wszystko bardzo ładnie, droga ciociu — odparła Hemangini — ale to dotyczy jeno ciebie, albowiem przybyłaś w dom krewnego. A cóż ja tutaj mam do roboty? Oświadczam wyraźnie, że nie pozostanę tu wcale długo, bo to nie ma sensu!
Ujęła w dłonie moją rękę i dodała:
— Prawda, droga siostro, że mam słuszność?
Przyciągnęłam ją do siebie bez słowa. Ciotka popadła w ogromne zakłopotanie. Czuła, że wodze wypadają jej z rąk. Nagle zaproponowała Hemangini, by się obie udały do kąpieli.
— Nie! — odparła Hemangini, obejmując mnie. — Wolę z nią pójść!
Ciotka ustąpiła z obawy oporu, w razie gdyby ją chciała zabierać przemocą.