— Wuju! Właśnie szedłem sam do domu, ale policja pochwyciła mnie i przywiozła z powrotem!
Gorączka wzmogła się bardzo i przez całą noc Fatik majaczył bezprzytomnie. Bisszambher wezwał lekarza. Fatik rozwarł płonące gorączką oczy i spytał:
— Wujaszku! Czy to już wakacje? Czy mogę jechać do domu?
Pytał drżącym głosem, patrząc w sufit, a Bisszambher ocierał oczy z łez. Potem ujął rozpalone ręce chłopca w swe dłonie i całą noc spędził u jego łóżka.
Chłopiec mamrotał coś niewyraźnie. Nagle koło północy zawołał błagalnie:
— Matko! Nie bij! Mówię szczerą prawdę!
Nazajutrz Fatik odzyskał na chwilę przytomność. Rozejrzał się po pokoju, jakby kogoś szukał, i wreszcie z wyrazem rozczarowania opuścił głowę na poduszkę. Obrócił się do ściany i jął wzdychać żałośliwie.
Bisszambher zrozumiał, o czym myśli, i pochylając się nad chłopcem, wyszeptał:
— Fatiku, posłuchaj... wezwałem matkę, by natychmiast przyjeżdżała!
Minął dzień. Lekarz oświadczył z poważną miną, iż stan chłopca jest bardzo groźny.